Busschots Paul

°28.04.1936

†23.02.2020

leraar Economie in Pedagogisch hoger onderwijs van 1974 tot 1994


Het eerste stukje van deze tekst werd mede geïnspireerd door een goede collega van papa, waarvoor dank.

Op school stond mijn vader bekend als een echte vakman. Zijn lessen waren actueel en minutieus voorbereid. Collega’s waardeerden zijn vakkennis, bij studenten was hij graag gezien en op handen gedragen. Hij was veeleisend voor zichzelf, maar ook voor de lesvoorbereidingen van zijn studenten. Dit werd echter geaccepteerd, zijn beoordelingen waren eerlijk en objectief.
Zo was mijn vader heel gevraagd om het laatste nazicht en redactie te leggen aan nieuwe handboeken economie of om de belastingaangifte van collega’s in te vullen. Hier wou hij geen vergoeding voor, wat hem typeerde. Hij was iemand van principes, en stond niet graag in de kijker. Zo wou hij niet dat studenten tijdens zijn laatste schooljaar op de hoogte waren van zijn nakend pensioen, hij wou zich in alle rust en stilte kunnen terugtrekken.
Hij stond ook bekend om zijn hulpvaardigheid. Zo leerde hij een zoon van een zieke collega autorijden. Bij fietstochten met de collega’s was hij bezorgd voor diegenen die niet konden volgen of depanneerde hij achterblijvers met een lekke band.

Deze eigenschappen van jou, vader, waren ook heel herkenbaar in jouw gezin. Voor kinderen en kleinkinderen was je steeds paraat en bereid de handen uit de mouwen te steken. Je volgde de regels en je was correct, ik heb je nooit een verkeersovertreding weten maken. Ook wou je alles zo goed mogelijk doen, half werk was niet aan jou besteed.

Tijdens je pensioen werd je geconfronteerd met tegenslagen en gezondheidsproblemen. Je vroegere hobby’s verdwenen, zo mocht of kon je bijvoorbeeld niet meer fietsen, jouw favoriete hobby.
Onze wandelingen met moeder werden steeds ingekort, en de zin om te wandelen verdween langzaam bij jou.
Het leven is een koek die je rustig aan verorbert en waarvan je normaal gesproken geniet. Op een gegeven moment was die koek bij jou op, je had genoeg.
Zelfs al had je moeder nog, die zoveel zorg en inspanningen leverde om je terug goed te krijgen, bleek dit proces onomkeerbaar te zijn, en werd je levensmoe.
Uiteindelijk kwam je terecht hier in de wingerd, waar ik dankbaar om ben, ook hier heeft men je zo goed mogelijk trachten te verzorgen.

Nu kan je eindelijk rusten vader, je strijd is gestreden. Rust in vrede, je hebt het verdiend.
Johan Busschots